مطالب جدید و پربازدید

شرکت ریکو به تازگی یک سیستم تصویرگری دیجیتال را معرفی کرد که (ما از این پس آن را یک دوربین می‌نامیم! و) آن را به عنوان کوچکترین و سبک‌ترین دوربین دیجیتال با قابلیت تعویض لنز می شناسند. Richo GXR یک دوربین دیجیتال پیشرفته با قابلیت تعویض واحد لنز است. بدین معنی که لنز و واحد تصویرگری آن به صورت یکپارچه ساخته شده و می‌توانند به صورت کشویی روی دوربین سوار شده یا تعویض شوند. در واقع این سیستم یکپارچه شامل اجزای متفاوتی می‌شوند. لنز دوربین، حسگر ثبت تصویر، و موتور پردازشگر دوربین به صورت یک واحد کامل در‌آمده و به همین دلیل برخلاف دوربین‌های DSLR که تابحال می‌شناختیم، حسگر دوربین روی بدنه قرار ندارد. بدنه منیزیمی دوربین، تنها پایه‌ای برای سوار شدن بخش‌های تصویرگری آن است و خود کاربر می‌تواند با توجه به نیازی که دارد، لنز و مگاپیکسل مورد نظرش را انتخاب کرده و استفاده کند.

بدنه و کاربری

مهمترین رقبای ریکو در این میدان، از سوی پاناسونیک، الیمپوس و سامسونگ عرضه شده‌اند که تمامی آنها دوربین‌های بسیار کوچکی با لنز قابل تعویض هستند (بررسی Olympus E-P1 Pen و Panasonic Lumix G1 ). در اینجا دوربین را همراه با یونیت A12 (شامل لنز 50mm f2.5) بررسی می‌کنیم. بدنه این دوربین به تنهایی بسیار سبک ‌وزن است و تنها 160 گرم وزن دارد. اما وزن آن همراه با یونیت A12 (ترکیب لنز و حسگر و پردازشگری) که به صورت پیشفرض همراه دوربین عرضه می‌شود، 423 گرم می‌شود. چیزی که به نظرتان رسیده است، کاملا صحیح است: وزن یونیت بیشتر از خود دوربین است! طراحی لنز و حسگر یکپارچه، جدای از مزایای کیفی، یک مزیت عمده نیز دارد، و آن جلوگیری از ورود خاک به داخل دوربین یا روی حسگر است. به همین دلیل این دوربین نیازی به سیستم حذف گرد و غبار یا بدنه عایق در برابر غبار ندارد. به نظر می‌رسد ریکو نخواسته است برای طراحی این دوربین جدید، راه حل متفاوتی را امتحان کند و ترجیح داده است از طراحی مدل‌های کامپکت موفق قبلی مثل GRD III استفاده کند. البته طراحی دوربین علی‌رغم اینکه چندان زیبا نیست، اما جلوه‌ای بسیار حرفه‌ای‌تر از دوربین‌های کامپکت دیگر دارد.

دکمه‌‌های پشت دوربین بسیار خوب طراحی شده‌اند و کاملا می‌توان با انگشت شصت آنها را کنترل کرد. در پشت دوربین یک دکمه چرخان Adj (مخفف Adjust) قرار دارد که برای تغییر تنظیمات نوردهی یا حرکت در منو‌های دوربین استفاده می‌شود. همچنین با فشردن آن انواع متغیرهایی که بیشتر مورد استفاده قرار می‌گیرند ظاهر می‌شوند. در پهلوی راست بدنه دکمه تغییر زوم لنز قرار دارد که فقط در صورت نصب یک لنز زوم، مثل یونیت S10 مورد استفاده قرار می‌گیرد (این دکمه روی یونیت پیشفرض دوربین که یک لنز پرایم است زوم دیجیتال انجام می‌دهد).

دکمه کنترلی چند جهته (که روی این دوربین در هشت جهت عمل می‌کند) دارای دو جهت قابل برنامه‌ریزی است که می‌توانید آنها را به عملکردهای دلخواه خودتان تخصیص بدهید. GXR دارای مد کاملا دستی نیز است. وقتی روی مد M عکاسی می‌کنید، دکمه چرخان جلویی دوربین برای تغییر دیافراگم و دکمه Adj پشتی برای تغییر سرعت شاتر استفاده می‌شوند (قابلیتی که در بسیاری از دوربین‌های DSLR entry-level دیده نمی‌شود). عکاسی با GXR تجربه جالب است، و شاید تنها چیزی که به نظر کمی پیچیده می‌رسد منوی دوربین است. این منو دارای زیر منوهای زیادی است که استفاده از آن برای کاربرانی که پیش از این سابقه عکاسی با دوربین‌های DSLR را نداشته‌اند کمی مشکل است. نمایشگر 3 اینچی با کیفیت (920 هزار نقطه) دوربین دارای شفافیت بسیار خوب، و پوششی ضد آلودگی، ضد انعکاس و ضد خش است که برای استفاده در روشنایی محیط خارجی کاربرد مناسبی دارد. از آنجا که GXR دارای منظره‌یاب نیست، این نمایشگر برای کادربندی عکس نیز استفاده می‌شود.

در بالای دوربین نیز می‌توانید یک فلاش سر خود ببینید، که برخلاف دوربین E-P1 الیمپوس (که به نوعی رقیب شانه به شانه GXR محسوب می‌شود) نیاز به خرید یک فلاش جانبی را برطرف می‌کند. اما در صورتیکه به امکانات بیشتری برای نوردهی مصنوعی نیاز داشته باشید می‌توانید از فلاش خارجی GR Digital III (GF-1) نیز استفاده کنید، که دارای قابلیت نورسنجی TTL نیز می‌باشد.

امکانات دوربین

نکته جالب درباره یونیت A12 مشخصات فنی آن است. فاصله کانونی لنز A12 برابر 50mm روی حسگر CMOS APS-C داخل آن است که همانطور که می‌دانید برابر اندازه حسگر اغلب دوربین‌های دیجیتال DSLR است (23.6 mm x 15.7 mm) و رزولوشنی برابر 12.3 مگاپیکسل دارد. به همین دلیل کیفیت عکس‌های آن بسیار بالاتر از چیزیست که در دوربین‌های کامپکت معمولی با حسگر‌های کوچک دیده می‌شود. لنز این دوربین دارای قابلیت عکاسی ماکرو نیز می‌باشد و می‌تواند تا حداقل فاصله 7 سانتی‌متر روی سوژه فوکوس کند. جالب اینکه خود دوربین فاصله تا سوژه را تشخیص می‌دهد و وقتی که لنز را به چیزی نزدیک می‌کنید، خود دوربین بلافاصله روی وضعیت ماکرو قرار می‌گیرد و لازم نیست نگران محو شدن عکس‌های‌تان باشید. ضمن اینکه رینگ فوکوس دستی دوربین یکسره فعال بوده و برای عکاسی ماکرو می‌تواند به فوکوس دقیق‌تر کمک کند. یک سیستم پیش فوکوس (Pre-Focus) نیز روی دوربین وجود دارد، که به نظرمی‌رسد بیشتر برای کاربران حرفه‌ای طراحی شده است. این سیستم که snap focusing نامگذاری شده است، به کاربر امکان می‌دهد از قبل فاصله‌ای را به عنوان فاصله پیش‌فرض تعیین کند. بدین ترتیب، با انتخاب دیافراگم مناسب، کافیست که عکاسی فقط دکمه شاتر را فشار دهد و زمان وقفه شاتر به حداقل می‌رسد (یک قابلیت پیش فوکوس را نیز پیشتر روی دوربین‌های DSLR سونی نیز دیده بودیم، اما در آنجا حسگر‌های چشمی با نزدیک کردن دوربین به چشم فعال شده و فوکوس دوربین عمل می‌کرد. مشخص نیست در دوربینی که دارای منظره‌یاب چشمی نیست، این قابلیت چقدر کاربرد دارد!).

مدهای عکس‌برداری دوربین شامل چهار حالت عمومی در دوربین‌های حرفه‌ای یعنی MASP است (دستی، تقدم دیافراگم، تقدم شاتر، برنامه‌ خودکار). ضمنا می‌توانید از ایزوهای 200 تا 3200 نیز استفاده کنید. استفاده از ایزوهای بالا احتمالا زیاد به کارتان خواهد آمد. زیرا این دوربین برخلاف دوربین‌های مشابه خود در این رده، دارای لرزشگیر روی بدنه نیست و طبیعیست که برای عکاسی در سرعت‌های پایین مجبورید حساسیت دوربین را بالا ببرید. امکان عکاسی با فرمت خام روی GXR وجود دارد و همچنین می‌تواند با سرعت 3 فریم در ثانیه در رزولوشن کامل عکس بگیرد. سرعت عکس‌برداری دوربین در رزولوشن 1,280 x 854 24 فریم در ثانیه می‌شود. البته از آنجا که GXR از کارت حافظه SD استفاده می‌کند، برای استفاده از تمامی امکانات دوربین بهتر است از کارت‌های SDHC که سرعت بالاتری دارند استفاده کنید.

فیلمبرداری با GXR

از آنجا که این روز‌ها قابلیت فیلمبرداری به پای ثابت دوربین‌های حرفه‌ای تبدیل شده است، انتظار می‌رود که دوربین‌های کامپکت نیز از این قابلیت بی‌بهره نباشند. GXR می‌تواند با رزولوشن HD فیلمبرداری کند (1,280 x 720 pixels) اما برخلاف دوربین E-P1 الیمپوس میکروفون صدای آن فقط به صورت تک‌کاناله یا مونو کار می‌کند.

من درباره این دوربین چه فکر می‌کنم؟

GXR و ترکیب آن با یونیت پیشفرض A12 بیشتر از آنکه یک دوربین کامپکت خانگی باشد،ابزاری حرفه‌ای برای کاربران سطح بالا است. قیمت تقریبی 500 دلار برای بدنه و 700 دلار برای یونیت (مجموعا 1200 دلار برای هر دو) بسیار گران‌تر از مدل‌های رقیب در این سطح (مثل GF1 پاناسونیک یا E-P1 الیمپوس) است. اما چیزی که درباره خرید آن، وسوسه انگیز است، برند سازنده دوربین یعنی ریکو است. کافیست یکبار این دوربین را در دست بگیرید، تا ببینید که چرا دوربینی به این کوچکی حس یک دوربین عکاسی حرفه‌ای را در شما ایجاد می‌کند. تا بحال تنها دو یونیت برای این دوربین ارائه شده، که قطعا به عنوان یک ابزار حرفه‌ای به امکانات جانبی بسیار بیشتری نیاز دارد و همین دو، نمی‌توانند انتظارات کاربران حرفه‌ای را برآورده کنند. ضمن اینکه استفاده از سیستم‌هایی که تا به این حد خاص هستند، در کشور ما امکان اشتراک، خرید و فروش، گارانتی و کاربرد کمتری نسبت به وسایل عمومی‌تر دارند. به نظر من، برای خرید دوربین‌هایی در این کلاس، بهتر است بیشتر از آنکه به قابل تعویض بودن لنز و حسگر (که مشخصه اصلی این دوربین است) اهمیت دهید، باید به نکاتی مثل خدمات و گارانتی، امکانات دوربین و کیفیت آن توجه کرد.

مزایا: طراحی متفاوت و محکم، نمایشگر سه اینچی با رزولوشن 920 هزار پیکسل، فیلم‌برداریHD با صدای استریو، سرعت عکس‌برداری سه فریم در ثانیه، امکان استفاده از فلاش‌ها و تجهیزات جانبی

معایب : نداشتن منظره‌یاب نوری، نداشتن لرزشگیر، فیلمبرداری با صدای مونو، فوکوس کند و ناکارآمد در نور کم

مشخصات فنی:

دقت و حداكثر حساسیت :12.3 مگاپیکسل CMOS

حساسیت دوربین: 200 تا 3200 ISO

اندازه و دقت صفحه‌نمایش: 3 اینچ - 920 هزار پیکسل

سرعت عكاسی پیوسته و حافظه قابل پشتیبانی: سه فریم در ثانیه- SD و SDHC

دقت فیلم‌برداری: 720×1280 پیكسل